Σάββατο, 18 Οκτωβρίου 2014

Φελιζόλ





 " Οι διαστάσεις του ψηφιδωτού δαπέδου είναι 4,5 Χ 3 μέτρα.

Με την αποκάλυψη του ψηφιδωτού δαπέδου δόθηκε η δυνατότητα και για την τελική υποστύλωση του επιστυλίου των Καρυατίδων. Φυσικά, έχουν ήδη ξεκινήσει οι εργασίες προστασίας του ψηφιδωτού, οι οποίες συνίστανται:


α. Επικάλυψη με φύλλα φελιζόλ
β. Και πάνω από αυτά ξύλινη επένδυση "



Και έτσι Περσεφόνη..
σε ξυπνησαμε βιαια, 
σε καθαρίσαμε απο το ιερο χωματακι που σε φυλαγε τοσα χρόνια..
Και το πρωτο πράγμα που θα σε σκεπάσει απο εμάς
ειναι φελιζόλ..



Γιατι αυτό είμαστε πια.. Ενας φελιζολ πολιτισμός, αυτό έμεινε απο εμάς.
Βεβαια θα σε παραμυθιάσουν οτι ειναι για την προστασία σου, για το καλό σου.
Κ εγώ που χαλάστηκα απο αυτη την επέμβαση , για άλλη μια φορά
θα νιώσω εκτος Τόπου κ Χρόνου γιατι ετσι πια ειναι ο σύγχρονος τρόπος.
Και δε γουστάρω να συμπλεύσω με τους νεους τρόπους.







Με πήγε χρόνια πίσω αυτή η πληροφορία. Ημουνα μικρή όταν ο πατέρας μου
με έπαιρνε μαζί του στην ιχθυόσκαλα αργά το βράδυ που " μπαίνουν μεσα"
οπως το λέγανε, τα καίκια. Εβγαινες 12 η 1 απο το σπιτι σου , η γειτονια κοιμοταν.
Κ ξαφνικα εμπαινες σε εναν χωρο με εξεδρα στη θαλασσα, φωτα, φωνές,
καικια που εδεναν, τελαρα που γεμιζαν ψαρια, αντρες που μαλωναν η αστειευόντουσαν,
η αγωνία αν το καικι σου γυρισε καλα, αν η ψαρια ηταν καλη..
Ενας ολοφώτιστος κόσμος μέσα στη νύχτα.

Κι άλλες φορές με επαιρνε μαζι του στο μαγαζι, με εβαζε κ καθομουν
σε ενα ψηλο σκαμπω στο πισω ταμειο, τοσο ψηλο που τα ποδια μου
δεν πατουσαν, τοσο ψηλο που ενιωθα οτι ηταν το παρατηρητηριο μου..
Η καστρινη πολεμιστρα μου.. Κ παρατηρουσα εκθαμβη γυρω μου.

Εκεινες τις εποχές τα ψάρια τα βάζανε σε ξυλινα τελάρα,
κ άμα θέλανε να πουν βάλε τρίμμα πάγο για να διατηρηθουν
λέγανε " χιονίζω τα ψάρια " .
Κ στην ιχθυόσκαλα ξυλινα ηταν τα τελάρα κ ερχονταν μαζι με τα καικια.
Ξύλινα κ πολυταξιδεμένα.. Κ καθε τελαρο είχε πάνω του το όνομα του ιδιοκτητη.
Ειχε ο καθενας τα τελάρα του. Κ ετσι χρόνια μετα που "μπάρκαρε" ο πατερας μου,
βρήκα σε ενα νησακι εναν ψαρα να καθεται πανω σε ενα τελάρο με το επιθετο μου κ
να φτιάχνει τα δίχτυα του. Είχαν ιστορία , είχαν όνομα εκείνα τα τελάρα
τα φτιαγμένα απο ξύλο.




Μια μερα.. ηρθε ξαφνικα το φελιζολ..
Η νεα μοδα, καλυτερη συντηρηση, καλυτερη υγιεινη λεγανε.
Γεμισε η ιχθυοσκαλα ασπρα κουτια ολοιδια, νοσοκομειακα, μιας χρησης..





Ποτε δεν το χωνεψα αυτο το υλικο, με εκανε να ανατριχιάζω..
Διογκωμένη πολυστερίνη
 - ανωνυμα λευκα κουτια απο φελιζολ- αγκάλιασαν τα ψαράκια
κ το ξύλο σιγα σιγα παραγκωνίστηκε.



Γιατι το ξύλο ηταν ακριβοτερο.. γιατι ηταν πιο βαρυ στο κουβαλημα,
γιατι δεν το πέταγες- επρεπε να μαθεις να το καθαριζεις κ να το συντηρείς.

Ξυλινα τελαρα συναντας ακομα που κ που
αλλα τα κυνηγούν η υγειονομικη υπηρεσία
και οι αστίατροι.
Και εγώ οποτε τα συναντω χαμογελώ
κ νιώθω εκτος Τόπου κ Χρόνου.

Σας τον χαρίζω τον φελιζολ πολιτισμο σας κύριοι..
Δε συμμετέχω !




















Σάββατο, 11 Οκτωβρίου 2014



Απο κεινες τις μερες
που φτιάχναμε πορειες
για συμπαράσταση
στον αγωνα των Κούρδων για λευτεριά
πέρασαν χρόνια..

Κι έμαθα καλά
πως όποτε ένας αδικημένος πετάξει μια πέτρα
ή οποτε σηκώσει οπλο στον κατακτητη
πάντα θα τρέξει κάποιος να κρυφτεί στη σκιά του
για να καπηλευτεί τον αγωνα του.
Κ ετσι ειδα τους Κουρδους- λαος που σεβομαι πολυ
να πολεμάει
να ματωνει
να ξεπουλιέται
να εξυπηρετεί συχνά συμφέροντα άλλων
και πάλι να πολεμαει να ματωνει.. κοκ

Οπως και ναχει
εκει στα κουρδικα συνορα
υπάρχει ενας στρατός απο κορίτσια
που ειδικα τις τελευταιες μερες
πολεμάνε για την ελευθερία κ τις ιδέες τους
με αστείο οπλισμό και πενιχρά μέσα.

Στη Κομπανι οι κουρδοι σφάζονται για τη λευτεριά τους
κ τα ταυτόχρονα σφαγιάζονται απο τη δύση
που αφου δεν καταφερε να τους εξοντώσει
έμαθε να τους χρησιμοποιεί..

Τα πολιτικά τους παιχνίδια δεν με αφορουν..

Μα απόψε η σκέψη μου
ανέβηκε σε εκείνα τα κορίτσια μαχητες
που κρατάνε το οπλο
με τον ιδιο τρόπο που πλέκουν λουλούδια στα μαλλιά τους..
Αντάρτικα..!











Πέμπτη, 9 Οκτωβρίου 2014

Κάθε 9 του Οκτώβρη..




Φέτος γουστάρω να σε σκέφτομαι χαμογελαστό..





Το φετινό οκτώβρη
πριν λιγες ωρες δλδ
σου ήρθε παρέα τετράποδη..




Ωραίο πλάσμα ο Λουκάνικος..
Πάντα τον έβρισκες μέσα στη φωτιά
χωρίς ασφυξιογόνες μάσκες ή κουκούλες..
Στεκόταν πάντα στη σωστή πλευρά κ γαύγιζε στους δυνατούς.





Πολύ θα τον γουστάρεις είμαι σίγουρη..!
















Δευτέρα, 6 Οκτωβρίου 2014

Αστροπερίπατος..



Χθες το βράδυ είδα που λες..
το πιο παράξενο και μαγικό όνειρο που έχω δει εδώ κ χρόνια.
Ημουν λέει έξω στη φύση, βράδυ.. Παντού δέντρα..
Περπατούσα κ έβλεπα τα αστέρια..
Πότε τα δέντρα πύκνωναν γύρω μου
κ προσπαθούσα να τα διακρίνω μέσα απο τα κλαριά τους
πότε το τοπίο ανοιγε και μπορούσα να τα δω καθαρά,
όπως κι αν ήταν εγώ το βλέμμα σταθερά στα άστρα.

Μόνο που οι αστερισμοί ήταν ανάκατοι..
Ολα λάθος.. Και με πιάνει ένα άγχος, μια αγωνία
αν θα τα φτιάξω σωστά..
Και εκεί συνειδητοποιώ πως το θέμα δεν είναι αν θα τα τοποθετήσω καλα
αλλά οτι ρε φίλε..εχω δύναμη πάνω στ'άστρα! :):)
Σα να μην ημουν ενας απλός παρατηρητής , σα να ήμουν ο δημιουργός τους..

Ξέρω,,ξέρω :):):)
ακούγεται ψωνίστικο.. ώπα ρε κοπελιά τι μας λες κλπ κλπ

Κι όμως αυτή η γνώση, αυτή η αίσθηση
οτι ημουν ο Δημιουργός της ενάστρωσης μου
ήταν οτι πιο γαλήνιο και όμορφο
έχω νιώσει γύρω μου τελευταία..

Φυσικά ενδέχεται ακριβώς επειδη δεν υπάρχουν γυρω μου
κ πολλα ωραία για να δω
το μυαλουδάκι μου να φτιάχνει ωραια μέρη απο μόνο του.

Οπως κ ναχει ειπα να ευχαριστήσω τη Δύναμη
οποια κι αν ηταν αυτη
που μου εφτιαξε το χθεσινό όνειρο







~ το βιντεάκι δανεικό απο το ίνδερνεδ..