Ποιος γραφει την ιστορια
Ποιος τραβαει τις κουρτινες
ποιος επιλεγει τα βηματα του χορου μας..
Ποιος μας οδηγει στην τρελα
μας μαστιγωνει
αλλα και μας στεφανωνει με τη νικη
οταν επιβιωσουμε απο το ακατορθωτο!
Ποιος ειναι αυτος που τα κανει ολα αυτα?
Ποιος τιμαει οσους αγαπαμε με την ιδια του ζωη?
Ποιος στελνει τερατα να μας σκοτωσουν
και την ιδια στιγμη
τραγουδαει
οτι δεν θα πεθανουμε ποτε!
Ποιος μας διδασκει τι ειναι αληθινο
και πως να γελαμε με τα ψεματα.
Ποιος αποφασιζει γιατι ζουμε
και τι θα υπερασπιστουμε πεθαινοντας?
Ποιος μας αλυσσοδενει και ποιος
κραταει το κλειδι για την ελευθερια?
έτσι για την Ιστορία..
η Τανια Τσανακλιδου χθες
την ωρα που αρχισαν τα δακρυγονα
στεκοταν μπροστα στον Αγνωστο Στρατιωτη
με το προσωπο καλυμμενο με malox
και φωναζε στους προδοτες να φυγουν..
Που λες..
τα σακίδια των οδοιπόρων τα σέβομαι πολύ.
Περιέχουν τα ανεκτίμητα , αυτά που ο ταξιδιώτης επιλέγει
απ όλα του τα κεκτημένα να πάρει μαζί του στο ταξίδι.
Κι επειδή το ταξίδι τικτει και το σακίδιο γεννά..
όπως σε όλα τα Μυστήρια..
ο δρόμος μεταμορφώνει αυτα τα αντικείμενα σε άλλα.
Κι ετσι μετα την πορεία.. οσα πηρες μαζι σου, οπως κ εσυ
αλλωστε.. ποτε δεν γυριζουν πισω τους τα ιδια.
Γι αυτο σου λεω.. μεγάλη υποθεση το σακίδιο ρε φίλε..
Κι ενα απο τα πιο ωραια σακιδια το συναντησα στην Παρνηθα.
στις δεντροφυτευσεις των καμμενων πλαγιων..
Θέλω να πάρω τη φυλή μου και να φύγω δε θέλω ούτε μερτικό απ' το κοπάδι μού 'πες φτερά πως έχω κάποιο κρύο βράδυ μα εγώ φτερά δεν έχω άμα δεν τ' ανοίγω
Πάρε αγέρι στα ουράνια την πνοή μας να κάμει όσα ονειρευτήκαμε ταξίδια εδώ ο άρχοντας μοιράζει μπιχλιμπίδια κι εμείς του δίνουμε στιγμές απ' τη ζωή μας
Θέλω να πάρω τη φυλή μου και να φύγω εδώ ο έρωτας πια δεν περνοδιαβαίνει αφού τ' αδέρφια μας γυρνούν σαν κολασμένοι για να μαζέψουνε το βιος τους λίγο-λίγο
Πάνω στο στέμμα μου βρυχάται άγριος λιόντας κι είναι του άγνωστου ο πιο μεγάλος τρόμος το ξέρεις μάτια μου πως δεν υπάρχει δρόμος αφού το δρόμο τον ανοίγεις περπατώντας
